“I’m sorry, I already have a husband…”

Ok, we zitten hier dus wel degelijk met een praktisch probleem: wanneer ik me op straat begeef tussen honderden zwarte mensen, heeft zowat iedereen me natuurlijk meteen opgemerkt. En dat terwijl ik moeite heb om de ene zwarte te onderscheiden van de andere waardoor ik vaak te horen krijg “O, don’t you remember me..?” waarop er dan meestal een erg verontwaardigde blik volgt (en helemaal niets uit het voorgaande heeft dan ook maar enige racistische ondertoon, het is gewoon de naakte realiteit). Als dan ook nog de kinderen, die zich in grote aantallen op straat begeven, met hun schelle stemmetjes me luidkeels in koor naroepen met: “Sellaminga, hello!!” (wat zoveel betekent als “witte vrouw, hallo!”), wordt onopgemerkt het publieke leven induiken al helemaal onmogelijk. 

De meest gehoorde zinnen waarmee wildvreemde jonge mannen me aanspreken zijn “Hello, what’s your name” meteen gevolgd door “Can I have your contact, I want to be your friend”. Hoppakee, boem patat. Mooi niet, denk ik dan. Het grootste probleem natuurlijk is dat zowat iedereen míj “interessant” vindt en wil leren kennen, terwijl ik absoluut niet de tijd, energie en zin heb om op al deze verzoeken in te gaan. In het begin tracht je zulke voorstellen, als bescheiden Belg zijnde, vriendelijk af te wimpelen door hen via een omweg indirect proberen duidelijk te maken dat je niet echt behoefte hebt aan hun overdreven aandacht en interesse. Maar na een goeie 2 pogingen te hebben ondernomen rond de pot te draaien, kan je maar beter meteen zeggen: “I’m sorry, I already have a husband”. Waarmee helaas niet elke geïnteresseerde vrede neemt en je alsnog probeert te overtuigen toch ook echt wel nood te hebben aan een man in Ghana nu de jouwe zogezegd alleen thuis zit. Vooralsnog is nog niemand daar in geslaagd, wat mij betreft toch niet.

Wist je dat de politieagenten hier niet met een geweer rondlopen maar met een knuppel? En blijkbaar zijn ze ook erg corrupt, of verbazen we ons daar niet over…? “Thiefs in uniforms” worden ze ook wel genoemd.

Lieve vrienden, “het is gebeurd”, ik ben op safari geweest. Voor de één of andere reden roept “op safari gaan” een erg gekunsteld beeld bij me op, alsof het een attractie is die bij een bezoek aan het Afrikaanse continent hoort. Wie hierbij vervolgens denkt aan een rustig ritje in een fancy jeep doorheen een natuurreservaat waarbij de koningen van de dieren met hun welpen voorbij paraderen en ook nog even in jouw bijzijn een zebra te grazen nemen, heeft het toch wel even mis. Laat ons zeggen dat onze jeep… nog net bestuurbaar was. Bij gebrek aan een werkende 1^e versnelling, was vetrekken vanuit 2^e een noodzaak, weg al die dieren, of wat had je gedacht bij het voorbij daveren van zo’n kletterbak. We hebben heerlijk gelachen, zo met de jeep door het oerwoud (helaas zonder een stoet papegaaien om ons heen). Ik was alvast erg onder de indruk van de overvloed aan groen en het kilometers turen in de verte zonder enige verwijzingen naar mensenschepsels waar te nemen. Dat daar dan ook nog eens af en toe kolossen van olifanten voorbijkwamen en antilopen en reebokken je de pas afsneden, was uiteraard mooi meegenomen. Terwijl wij op bosklassen gaan in de Ardennen en met verhalen terugkomen over ondergeregende tenten, gaan de kinderen hier een weekendje Olifanten kijken op safari onder een schroeiend hete zon. 

Had ik al verteld over het leven in “traditionele” dorpjes in lemen hutjes dat zo ongeveer tegemoet komt aan onze stereotiepe associaties met “Afrika”?   

Zulke dorpgemeenschappen vind je hier inderdaad in grote aantallen terug, gelegen op slechts enkele honderden meters van het centrum van de stad. Gezinnen wonen in samen in een “compound”, een verzameling hutten van één familie binnen een dorpgemeenschap. In de streek rond Tamele heerst een patrilineaire structuur, waarbij na het huwelijk de vrouw bij de familie van de man wonen. Hoewel er in de stad ook “gewone” huizen staan en moderne compounds (waarbij de hutten gewoon stenen huizen zijn) vind je er ook deze traditionele woongemeenschappen die wij als eerder primitief beschouwen. Het door elkaar lopen van deze verschillende woonvormen en stadia van “primitiefheid-ontwikkeling” die zich op 1 plek voordoen, verbazen me dagelijks keer op keer. Zo vertoef je in slechts enkele uren tijd en op wandelafstand van elkaar in zo’n traditioneel “dorpje” dat slechts op 10 meter van de drukke, geasfalteerde baan ligt, stap je een internetcafé binnen en word je even virtueel en pijlsnel verbonden met het Europese thuisfront, eet je je avondeten met je handen, ontwijk je koeien en geiten die je de weg op het fietspad versperren en wissel je foto’s uit via de laptop van een Ghanees in een bakstenen huis waar stromend water is.

Wie zoekt die vindt de aapjes...

Het moet gezegd, de gemiddelde Ghanees ziet er best wel oké uit. Opvallend veel jonge mannen lopen hier rond met een aardig en niet overdreven afgetrainde torso. Al vraag ik me wel af of dit enkel het resultaat is van het harde labeur dat ze inderdaad vaak moeten verrichten, want uren rondhangen op straat, daar zijn ze toch ook wel erg goed in. Maar, dan kom je in het zwembad, samen met die gespierde lijven, en dan blijkt dat het merendeel van die gespierde lijven niet kan zwemmen, wat toch wel even een vreemd zicht was omdat je dat in eerste instantie niet verwacht, maar niet al te onlogisch wanneer er in de wijde omgeving niet al te veel mogelijkheden tot zwemmen zijn en zwemmen bijgevolg op school niet aangeleerd wordt.

Het merendeel van de Ghanezen heeft toch echt een heel erg donkere huidskleur. Ik blijf het fascinerend vinden, die witte voetzolen en handpalmen.

 Charlotte x