4 weken Ghana, of: wanneer boter hemels wordt en een appelsien je tenen doet krullen.

(Zij die een reactie willen plaatsen: kies voor "ID" gewoon "naam" en dan kan je normaal je reactie posten) 

Wat ik jullie wil vertellen over de lokale keuken van Ghana… dat het nu niet bepaald een echte aanrader is.  Niet dat het niet te eten is, maar, het aanbod is echt erg klein en bijzonder eenzijdig waadoor het lijkt of je elke dag hetzelfde eet. Een maaltijd bestaat voor ongeveer 90% uit koolhydraten waarbij borden gevuld met afwisselend rijst, noodles, cassave, maïs en yam (een soort cassave) elkaar op een vrij eentonige manier opvolgen. Meestal bestaat zo’n maaltijd uit een deegbal (die op zich weinig smaak heeft) gemaakt van gestampte cassave, yam of maïs aangelengd met water om het tot een deegachtige geheel te maken vergezeld van een vettig sausje dat grotendeels uit olie bestaat en voor de smaak zorgt. Van die deegbal trek je dan stukjes af die je in het vettige soepje/sausje dipt. De variatie aan die olie-achtige soepjes is ook weer zeer beperkt met als hoofdbestanddelen (naast liters olie) pinda’s, tomaten of een soort bladspinazie die tot moes gekookt wordt. Als enige in mijn gastgezin krijg ik echter aangepast eten “because of your stomach!” :  meestal een kom rijst of noodles waar alweer een ultra kleine hoeveelheid van één of ander vettig sausje over gegoten wordt. Af en toe krijg ik er een heel klein stukje kip bij of een stukje vis uit blik van 2 op 2 cm. Na enig aandringen krijg nu ook soms gewoon wat zij eten.

           Fufu 

2 compleet verschillende gerechten...

.            Tz

Groenten worden bijna niet gegeten omdat die erg duur zijn, fruit is al helemaal onbetaalbaar: een (ingevoerde) appel kost 0,50 euro, wat zelfs bij ons al erg duur is, een ananas of watermeloen 1,5 euro. Als je weet dat een Ghanese afhaalmaaltijd gemiddeld 0,50 euro kost, 4 meter stof slechts 5 euro en het op maat laten maken van een hele jurk van diezelfde stof amper 2,5 euro, dan merk je dat de prijzen van het fruit voor de gemiddelde Ghanees bijzonder hoog zijn. Ook luxeproducten zoals shampoo, confituur, boter en koekjes zijn ontzettend duur. Vaak worden zulke producten dan ook in kleine verpakkingen verkocht omdat de meeste mensen niet in staat zijn in één keer een groot bedrag uit te geven.

’s ochtends krijg ik wit brood, wat lekker is, dat ik rijkelijk voorzie van heerlijke boter, confituur of pindakaas. Choco is er ook, gemaakt in België en gelabeld met “Belgian Quality”. Toch vreemd dat massa’s cacaobonen (één van de belangrijkste exportproducten van Ghana) 5000km naar België afleggen om dan, omgevormd tot een smeuïge bruine pasta en in glazen potten, hun weg terug te vinden naar het land van oorsprong waar het in de winkelrekken belandt. Toiletpapier komt uit China, confituur uit Frankrijk en het fruitsap uit Bangladesh.

En wij er altijd maar op hameren om voldoende groenten en fruit te eten… zijn de mensen hier dan minder gezond…? Of overdrijven wij in onze groente-en-fruit-ideologie?

Waarom Ghana slechts een beperkt aanbod aan eigen voedselproducten heeft, weet ik niet precies. Zulke vraagstukken laat ik over aan de economen en landbouwkundigen onder ons. Dat het regenseizoen amper 2 maanden duurt zal er wellicht wel voor iets tussen zitten. Jammer genoeg heb ik het mangoseizoen net gemist, het appelsienenseizoen is volop aan de gang en zijn een ware bron aan heerlijkheid.

Het valt me op hoe snel je aan het leven hier kan wennen en ook hoe hard we gewend zijn aan ons eigen leven en vooral manier van leven. Mijn gastmamma was daarstraks aan het koken, zittend op een krukje van ongeveer 20 cm hoog al roerend in een potje dat warm gehouden werd door houtskool. In Belgiê zijn zulke taferelen ondenkbaar, hier is het doodnormaal en kijk je er al niet meer van op, net zoals die kakkerlak die je elke keer weer tegenkomt wanneer je het kleinste kamertje opzoekt, of het vervoeren van deuren, kasten, stalen buizen van circa 2m per brommer of fiets, of het uitvallen van de elektriciteit en het met de hand schrobben van je ondergoed.

Het huizenhoge cliché bevestigt zich nog maar eens: ik leer alweer ontzettend te appreciëren in wat voor een weelde wij ons in ons Belgenlandje wentelen. En ik weet dat je beide landen, beide heel verschillende plekken op deze wereld, maar moeilijk met elkaar  kan vergelijken omdat ze gewoon op een heel andere manier gecultiveerd zijn. Ik vind het geweldig om het leven hier, op weer een andere plek op onze aardbol, te ontdekken. Heerlijk om te beleven wat hier belangrijk en waardevol is, dingen die dat bij ons vaak helemaal niet zijn. “Ooo… I wanna come to your country! Can you take me there?” is wat ze me hier wel vaker vragen. Maar ik ben er lang niet zeker van of het leven in mijn land wel zoveel fijner is. Het leven is vooral heel anders, waarmee ik bedoel dat wij vaak heel andere dingen van belang vinden en ons druk maken over zaken die hier misschien gewoon helemaal niet bestaan. Een enorm verschil in gangbare waarden en normen.

Opnieuw een ervaring die me waarschijnlijk nog meer zal doen relativeren en verbazen over de grote hoeveelheid aan drukdoenerij om niets.

Charlotte x