Kleur, koffie en Kerstkitsch: Colombia

Meer dan 4 weken rondreizen in het wondermooie Colombia hebben me verre van duidelijk gemaakt waarom dit prachtige land door de buitenwereld geassocieerd wordt met gevaar en onheil... ok, ik moet toegeven dat ik me niet gewaagd heb aan een exploratie van het alombekende witte poeder en wellicht zagen de bekende guerillabewegingen in mij geen gevaar. Voor zover beide geen deel uitmaken van je verblijf in deze presidentiële Republiek, zul je waarschijnlijk enkel enkel vol van lof zijn over dit adembenemde land (alvast mijn excuses: de superlatieven zullen zich in het vervolg van dit schrijven blijven opstapelen...)

Meteen nadat je de landsgrens tussen Ecuador en Colombia oversteekt, nestelt de Colombiaanse pracht zich om je heen: halsoverkop wordt je meegezogen in de overweldigende schoonheid en lamdschappen die oneindig lijken. Ontelbare schakeringen van groen, heerlijk mooie heuvel- en berglandschappen, glooiende dalen en een felle zon maken de bewogen ritten over de kronkelige wegen die je over de toppen van de uitlopers van Andes voeren, een heel stuk aangenamer. Nog steeds raak ik maar niet gewend aan die overdosis aan natuurlijke schoonheid. Elke keer opnieuw bedenk ik me: "maar allez, waar ben ik nu in godsnaam weer...". Soms zou ik Colombianen op de schouder willen tikken om hen te vragen of ze deze overdosis aan dit kleurrijke schouwspel wel normaal vinden, zij wonen hier potverdikke gewoon altijd! Ze groeien hier in op! Ze hoeven geen verre reizen te maken om dit te aanschouwen. Het lijkt wel of ze immuun geworden zijn voor al dat moois terwijl dit mij keer op keer weet te verbazen. Mijn verzadigingsniveau van de 'waauw-factor' is nog lang niet bereikt...

Colombia = koffie - al weet ik nu niet precies meer of ik dit ook al wist voor ik naar Colombia kwam... - en dan vooral erg straffe koffie. Niet dat ik een geweldige kenner ben, maar lekker was het wel. Iets waar elke hostel mee uitpakt trouwens: gratis koffie t à volonte, ! Dus trokken we naar Salento, de kofiieregio bij uitstek, waar we een koffieplantage bezochten en leerden hoe een koffieboon tot een heerlijk kopje koffie wordt. Best ingewikkeld... En opnieuw: pracht en praal daar tussen de heuvels boven de wolken (het spijt me, ik kan er niet over zwijgen).

Vermits het mij niet lukt mijn fascinatie voor dit land onder woorden te brengen, is het misschien wijselijker even over te schakelen op beeldmateriaal. Kijk en oordeel zelf:

Guatape... heeft mijn hart gestolen. Het huis in het midden was de hostel waar we verbleven.

Gigantische palmbomen! Zoek Valerie en Marjolein.

Of ik hier de man van mijn leven al ben tegengekomen? Goed nieuws voor de mogelijke kandidaten onder jullie: neen. Mannen zijn hier vooral behoorlijk klein :-) (jaja, ik weet het, schoonheid zit vanbinnen...). Groot zijn in Zuid Amerika blijkt niet altijd even handig  te zijn (die mannen buiten beschouwing gelaten dan): bedden zijn vaak te kort, wasbakken te laag en plaats voor je benen in de bus een utopie. Maar wel weer lekker makkelijk om in de gigantisch grote shoppingmalls boven de mensenmassa heen te kijken.

Kerst vieren nabij zon en srand, het is eens iets anders. Ik kan niet zeggen dat het Kerstgevoel in me opgewekt werd, al deden de Colombianen enorm hun best! Kerstversiering is massaal aanwezig, alsof er een wedstrijd van gemaakt wordt om ter meeste flikkerende lichtjes in alle mogelijke kleuren in, aan en rond je huis te hangen. Palmbomen worden rijkelijk van lampjes voorzien en honderden Kerststallen kleuren de straten.

Colombia is groot, vele uren  hebben we al in bussen doorgebracht. Grappig trouwens dat je over de prijs kan onderhandelen en helemaal handig wanneer de prijs nog meer daalt wanneer je 3 blanke grieten in de aanbieding hebt. Lange busritten zijn niet erg bevorderlijk voor ons bevallig achterste, maar tegelijk een manier om stukken van het land te zien. Toch wel gek dat je 12 uur aan een stuk in een bus kan zitten waarbij je zelfs nog eens niet de helft van het land doorkruist hebt...




En toen was er eindelijk voor het eerst kust! De Caraïbisce Zee nog wel in het koloniale Cartagena de Indias. Kijk je links van je, dan zie je het oude, kleurrijke gevels die als een grote mozaïek het oude stadscentrum kleuren, op de lange malecon rechts van je reizen hoge, moderne gebouwen op. Werelderfgoed vs moderniteit in een oogopslag. De rust en uitgestrektheid die we gewend waren, slaan plots om in een gezellige drukte en zwoele Caraïbische sfeer. Mensen gaan schaarser gekleed, buiken en borsten zijn opvallend meer aanwezig dan voorheen, straatventers en fruitkraampjes en alle mogelijke etenswaren bieden zich overal op straat aan. En het is er warm, brandend warm.

De drukte even achter ons gelaten en op weg naar de mooie stranden en hun waaiende palmbomen in en rond Santa Marta waar we kennis maakten met Frederieke, Marjoleins zus, overgevlogen vanuit Panama waar ze een jaar op AFS uitwisseling is. Terwijl zij op zoek gingen naar la Ciudad Perdida, ontdekten Valerie en ik Colombia's stranden en onderwaterwereld, maakten we kennis met de lokale Rhum en dansten we tot in de vroege uurtjes op een dak, vergezeld van een heerlijke zeebries, de maan en haar fabelachtige weerspiegeling op de Carabische Zee.

Cartagena zou het laatste stukje Zuid-Amerika onder onze voeten zijn. Van hieruit ging het richting naar een volgend continent: Centraal Amerika. Klaar voor een waanzinnige en avontuurlijke zesdaagse tocht per behoorlijk kleine zeilboot over de Caraïbische zee en doorheen de fabelachtige San Blas Archipel. Bestemming: Panama.

 Charlotte x