Pret in Panama

Cruisen doorheen de Caraïbische Zee.

Over land de grens van Colombia met Panama oversteken, blijkt niet het allerbeste plan te zijn. Op kaarten staan de wegen amper aangegeven of houden ze plots op, het is gevaarlijk gebied waar je je indien niet nodig beter niet begeeft. Per vliegtuig leek ons maar wat gewoontjes en eentonig, dan maar per boot de Caraïbische Zee overzeilen. Ja hoor, “zeilen’’, dat lees je goed. En niet met een gigantisch zeilschip à la Jack Sparrow (hoewel, de kapitein mocht er best wezen!), maar wel met een in mijn ogen behoorlijk klein bootje waar amper 8 man op past. En om het nog avontuurlijker te maken, besloot de kapitein om zomaar even 11 personen toe te laten: beweegruimte was er amper – de ene links en de andere rechts wanneer je wilde passeren - fatsoenlijke bedden ondenkbaar en bij felle regen lekte het overal binnen. 6 dagen en 5 nachten zou het duren voor we weer voet aan wal zouden zetten, een heuse uitdaging voor je evenwichtsvermogen en het letterlijk proberen vermijden van op elkaars tippen te lopen.

Bij het ontwaken op de tweede ochtend van de tocht geloof je amper je ogen wanneer de eerste van de meer dan 300 kleine bounty eilandjes opduiken, zomaar poef daar in de zee, en vraag je je voor de zoveelste keer af: ‘man man, waar ben ik nu weer…’ Deze paradijselijke eilanden behoren allen tot de San Blas Archipel en zijn in handen van de Kuna Yala bevolking, een van de weinige overgebleven inheemse bewoners van Panama die voornamelijk herkenbaar zijn door hun speciefieke kleurrijke outfits. Ze verplaatsen zich over het water doorheen de verschillende eilanden, naar school of de winkel gaat niets per fiets, maar wel per boot. 

Onze kapitein kon niet alleen goed zeilen, maar ook nog eens heerlijk koken: vis werdt vers uit de zee gevangen, gedood door in de kieuwen rijkelijk rum te gieten waarna de tonijn, dorado, barracuda,… nog geen uur later op ons bord belandde. Een beetje snorkelen, me weer verbazen over al deze pracht, de tijd doden door wat te kaarten… De hemel op aarde? Wel, ik vermoed dat het alvast erg in buurt komt.

Are you one of the 6 Belgian girls…?

Van de fabelachtige  witte stranden, blauwe zee, palmbomen en bounty eilanden ging het naar Panama City. Wat een skyline heeft die stad! Wat alweer in groot contrast stond met het ietwat vervallen, oude, koloniale maar kleurrijke centrum. 

Bijzonder vriendelijke Panamese familie die ons een dagje op sleeptouw nam, achter hen het beroemde Panama kanaal.

De shoppingmalls in deze stad zijn nog groter dan deze in Colombia, maar wat onze doortocht zo net voor het einde van 2011 voornamelijk kenmerkte, was de massale aanwezigheid van toffe Vlaamse grieten. Naast Marjoleins zus Frederieke, vergezelden zomaar  eventjes 2 andere Vlaamse AFS uitwisselings-chica’s ons op onze trip doorheen Panama. Lachen, gieren, brullen… ik denk het wel! Maar ook leuk om hun Panamese families te ontmoeten, hun huizen te bewonderen en te wat echte Panamezen eten. Even weg uit die toeristenluchtbel kan soms best aangenaam zijn – op zoek naar de local way of life.

Frederieke, poserend voor haar kasteelwoning in Colon

En wat in Panama volgde was nog meer moois, nog meer zee, nog meer groen,  nog meer zon, nog meer eilanden en meer en meer en meer…

Surfles

Feest!

En toen was het kerstavond! En broeierig heet in Panama City… Mijn kado van de Kerstman? Een blitsbezoek van goeie vriendin Sara met in haar rugzak een heleboel kado’s van het thuisfront (lees: chocolade, den Humo, roddelboekskes, dingen uit mijn kleerkast enz…). Op Kerstdag werden we ‘s avonds uit onze hostel gezet wegens brand in een aangrenzend gebouw. Wij braafjes enkel ons paspoort, geld en fototoestel meegenomen en naar buiten gerend  - dat hoor je toch te doen bij brand? - terwijl de anderen  vlijtig hun trekkersrugzakken begonnen in te laden en met heel hun hebben en houden naar buiten stormden. Gelukkig konden we na een wenkrbrauwfronsende bluspartij weer naar binnen en waren we blij dat onze spullen waarmee we nog 3 maanden verder moesten ongedeerd bleven…

Voor het eerst een Palmboom in plaats van een Kerstboom...

In een sneltempo reisden we verder doorheen Panama en een klein stukje Costa Rica om zoveel mogelijk uit Sara’s bezoek te halen, Het tempo lag hoog, maar evenzeer de pret die we beleefden. Reizen blijft nog steeds zeer fijn, maar evengoed bijzonder vermoeidend. Steeds weer verblijven we in verschillende hostels en slapen we in alweer een ander bed. De hostels in Centraal Amerika zijn bijzonder aangenaam en gezellig waardoor er vaak een huiselijke sfeer hangt. De meesten hebben een of ander salonachtig iets, waar andere reizigers ontmoeten makkelijk wordt, en uitgeruste keuken waardoor we onze kookkunsten keer op keer bijschaven. De sfeer is ontspannen, de drempel om onbekenden aan te spreken bijzonder laag. De meest gehoorde zinnen in hostels  zijn wellicht ‘Where are you from”, “How long are you travelling for” en “Where have you been/are you going to” zijn. Als je dan “Belgium” antwoordt, volgt er meestal een (ondertussen gestandariseerd) gesprek over chocolade, bier, het verschil tussen Vlamingen en Walen en een poging om uit te leggen waarom French Fries geen French Fries zijn...

Bedenkelijke grenspost-overgang-brug tussen Panama en Costa Rica

Spot de dolfijn...

Luie luiaard

En ook in Panama was het Nieuwjaar, al waren we toen even op driedaagse uitstap in Costa Rica. Lekker eten, vuurwerk op het strand en palmboom die in brand stond. Het is eens wat anders.

Sunrise... heerlijk ontwaken na een nachtelijke busrit.

De eerste dagen van het nieuwe jaren betekenden de laatste dagen voor reisgenootje Marjolein. Zij keerde na een mooie reis weer naar België en ook van Sara namen we afscheid.

Toen waren we nog met twee… klaar voor een reeks nieuwe, te ontdekken landen met als eerste in de rij: Costa Rica...

Charlotte x