Hello, how are you...?

"En Charlotje, hoe is het daar in Ghana?"
"Wel mama, ik heb eigenlijk geen idee hoe ik je precies moet uitleggen waar ik me bevind, wat ik allmaal rondom me waarnaam, hoe het landcshap eruitziet en wat voor mensen Ghanezen zijn..."

Ik besef dat ik haast niet weet welke woorden en concepten ik moet gebruiken om mijn indrukken over het leven hier te kunnen beschrijven en benoemen. Als ik dan toch probeer, dan leidt het tot:

"t Is hier een mix van Afrika met westerse invloeden". Wat natuurlijk helemaal nergens op slaat, want het "westen is niet iets wat je zomaar kan afbakenen: wat wij hier waarnemen en benoemen als westers wordt door het lokale gebruik hier op hun beurt even goed "Afrikaans". Wij associeren nu eenmaal bepaalde dingen met het westen en benoemen dan weer andere dingen als eerder Afrikaans. Op deze manier lijken voor mij hier beide werelden versnipperd door elkaar te lopen omdat ze beide in eenzelfde oogopslag waar te nemen zijn. 
Zo zie je haast overal geasfalteerde wegen, haast iedereen die met een gsm rondloopt en alle mogelijke elektronica, maar tegelijk zie je ook lemen hutjes, zandwegen, kleren die bestaan uit kleurrijke prints en uitbundigheid. In het drukke centrum zie je tegelijk gammele auto's rijden en mensen die op een gezapig tempo de hitte trotseren per fiets, maar ook dikke mercedessen en 4x4"s racen voorbij. Of dan zijn er natuurlijk ook zwarte moslims die bijzonder kleurrijk gekleed gaan, op slippertjes rondlopen en achterop brommertjes zitten. Komt de eigenaar van een restaurantje je de hand schudden, blijkt hij uit Belgisch Limburg te komen. dan ontmoet je weer Nederlanders, Duitsers, Amerikanen en kom je bekenden uit Antwerpen tegen. De kleuren van de Ghanese vlag zijn dan weer dewelfde als de reggea kleuren die me doen herinneren aan mijn verblijf op Jamaica en de hoofdsponsor van het Ghanese voetbalelftal is dan weer Guiness.

Toevallig al gehoord over globalisatie...?

Het leven speelt zich hoofdzakelijk af op straat: de asfaltwegen die druk bereden worden, worden gekleurd door honderden stalletjes waar alle mogelijke koopwaar verkocht wordt en beroepen uitgeoefend. Bedrijvigheid, een woord dat hier wel op zijn plaats is. In het heet van deze storm foto's maken is nog niet echt mijn specialiteit, of beter gezegd, op zulke plekken mijn fototoestel boven halen geven me niet zo'n prettig gevoel. Maar loop dan 5 meter weg van deze hoofdwegen, en je belandt plots op een rustige plek waar rode aarde de omgeving kleurt en het leven zich zowel in huizen (lees: een verzameling muren met een dak op) als lemen hutten afspeelt.

Dit stadium werd speciaal gebouwd voor de Africa Cup die in 2007 in Ghana gehouden werd. 50 meter verder bevindt zich zowat de armste wijk van de stad

Ghana is een ontzettend groen land, ook het noorden waar ik verblijf en dat eerder gekend is omwille van haar droogte zorgen verschillende schakeringen groen voor een mooie natuur.

het noorden dus, ofwel Tamale, de 4e grootste stad van ghana en economisch gezien blijkbaar 1 van de snelst groeiende steden uit west-Afrika. Een 14u lange busrit bracht me van de hoofdstad Accra naar Tamale over asfalt-, zand- en bauxietwegen. (Voor de antropologen onder ons: op de bus wereden films getoond, en het waren zowaar Nollywoodfilms! en ook wel enkele Ghanese films, heerlijk! Ik probeerde aan mijn reisgenoot wat van mijn opgedane kennis uit de lessen van Mevrouw Pottendeksel over te brengen, maar helaas zonder al te veel gehoor...)

Kom ik helemaal naar Afrika, het eerste beest dat ik hier te zien krijg... een konijn!









Ik heb me nog nooit zo blank gevoeld als de afgelopen dagen, onopge;erkt over straat lopen is er niet bij. Maar wat wil je als je er ongeveer compleet tegenovergesteld uitziet dan de gemiddelde Ghanees. 

Charlotte x