Niets is wat het lijkt…

In Afrika valt het water wel degelijk met bakken uit de hemel!

Of in ieder geval toch in het noorden van Ghana zo tussen begin juli en eind oktober. Anders dan in Azië waar zo’n tropische bui kort en erg hevig is, duren de hevige onweders hier lange tijd en kan het soms uren aan een stuk onophoudelijk erg hard regenen. De donders en bliksems heb ik nergens harder en feller meegemaakt dan hier… indrukwekkende taferelen.

Het leven valt op zulke momenten zo goed als stil: mensen gaan niet naar hun werk omdat dit werk zich meestal buiten op straat of op de markten afspeelt en het overvloedige water zaken doen onmogelijk maakt, kinderen gaan niet naar school. Waarom niet? “Because of the rain”. De anders zo drukke straten liggen er dan verlaten bij. Slechts zelden geeft de zon wat van haar stralen prijs, het hemelbeeld wordt hoofdzakelijk gekleurd door grote dikke, donkere wolken die laag boven het land hangen. Misschien keer ik wel bleker huiswaarts dan toen ik vetrok. 


Maar het is wel warm, zweterig warm.

Doorheen dit laffe en zwoele weer ontwaar ik elke dag weer nieuwe stukjes van het door mij nog te ontdekken, kleurrijke leven in Ghana. Zowat 80% van de inwoners van Tamale (de stad waar ik verblijd) zijn moslim. De woorden “Allah Akbar” wekken me telkens weer uit mijn dromen wanneer deze roep onvermijdelijk doorheen de vele speakers die de stad rijk is schalt en een groot aantal overtuigde moslims reeds om 4u30 de nieuwe dag aanvatten. En als het niet de oproep tot gebed is die me wakker schudt, dan is het wel de felle regen die ‘s nachts hard op het dak tikt of de luide kreten uit de “Lord of the Rings” wanneer de buren al voor de zoveelste nacht op rij maar niet genoeg krijgen van deze magische trilogie. Sinds afgelopen woensdag is ook de Ramadan begonnen, wat me de indruk geeft dat de straten minder druk bevolkt zijn. Het aantal kraampjes langs de kant van de weg waar etenswaren verkocht worden en die door moslims uitgebaat worden, zijn in ieder geval sterk afgenomen. Mijn favoriete moment om me op straat te begeven is op vrijdag in de vroege namiddag, het moment waarop de vele moskeeën boordensvol gevuld zijn voor het belangrijkste vrijdagsgebed. 

Want Tamale is een stad waar het in het centrum krioelt van het volk, waar iedereen druk bezig is met het verhandelen van alles wat verhandelbaar is. Fietsen is er moeilijk, de straat oversteken een ware opdracht wanneer honderden brommertjes en nog eens evenveel auto’s en taxi’s dat ook proberen.

Een ritje met de taxi is een waar avontuur, voornamelijk wanneer er een verkeersdrempel mee in het spel is: de kwaliteit van de taxi’s is zowat vergelijkbaar met een auto die in België minstens 10 jaar op rij niet door de technische controle geraakt is. Maar goed, als je weet dat een ritje van 10 minuten gemiddeld 0,50 euro kost, dan neem je dat er wel bij.

Ik hou het grotendeels bij fietsen, toch wel vermoeiend in het laffe weer en met de vele licht hellende wegen

Sinds vorige week heb ik er een Afrikaanse mama, papa, broer en zus bij: ik verblijf in een gastgezin in het midden van de stad. Een bijzonder fijne ervaring en heel anders dan bijvoorbeeld mijn tijd in Suriname waar we ons eigen huisje hadden of andere verblijven in het buitenland in guesthouses of hotels. Deze keer leef ik echt volgens de standaarden en gewoonten van een gemiddeld Ghanees gezin. Mijn huisje ligt aan een drukke weg op 10 minuten fietsen van het centrum. We hebben geen stromend water en het toilet is niet veel meer dan een houten plank met gat erin, kakkerlakken inbegrepen. Koken gebeurt wat stuntelig op de grond met behulp van stalen bakken gevuld met houtskool . We wonen in een soort van “vierkantswoning”: een binnenplaats met daarrond 9 kamers waar verschillende ouders en kinderen wonen, een soort van familiegemeenschap. Ik heb mijn eigen kamer. Toch altijd handig wanneer je je even terug wil trekken om niet voortdurend “zichtbaar” te zijn.

Toch moeilijk hoor, zo die 1^e dagen. Vaak zit ik soms echt wat te zitten en te observeren omdat Ghanezen blijkbaar niet gewend zijn om uitleg te geven of om je te vertellen wat er gaat gebeuren, je moet echt alles vragen. Ik hou me bijgevolg vooral bezig met goed rond te kijken  hoe mijn familie leeft, wat de taakverdelingen zijn, hoe ze met elkaar omgaan, wat van me verwacht wordt. Ook proberen inschatten wat ik wel en niet kan doen, hoe ik me hoor te gedragen. Ik heb nog altijd niet door wie nu wel of niet in mijn huis woont… 

                                              Dit is de voorgevel van mijn huis

  De binnenplaats waarrond de verschillende kamers zijn. De 'gaten' achteraan zijn 2 'keukens' 

Mama kookt, de kinderen en voornamelijk de kleinsten helpen en papa is de King die voor de centen zorgt. Ik vermoed dat mijn familie het wel goed heeft. Ze hebben een dak boven hun hoofd, elektriciteit en hebben voldoende schoon water en voedsel om zich te onderhouden. Ook de omvang van de buik en billen van mijn moeder doen me vermoeden dat ze geen honger hoeven te lijden. De kinderen gaan ook allemaal naar school. Echt veel spullen hebben ze niet, of dingen om zich bezig te houden in hun vrije tijd. De kinderen zijn de hele dag thuis omdat het vakantie is, het lijkt niet dat ze erg veel om handen hebben. Tv kijken is dan hun favoriete bezigheid. Ghanese TV soaps gaan blijkbaar vooral over overspel… Niet echt de beste leerschool dus, die televisie!

Charlotte x