Rijkelijk Costa Rica

Eén paspoort minder… = meer Costa Rica

Onophoudelijk  trekken reizigers  in  noordelijke of zuidelijke richting doorheen Centraal en Midden-Amerika. De meesten onder beperken zich slechts tot een snelle doortocht doorheen Costa Rica wegens `bijzonder prijzig’. Onterecht, aldus  mijn kleine, bescheiden mening: transport en overnachtingen blijven gemiddeld even duur (goedkoop) als in de rest van de landen waardoorheen we onze wegen baanden, enkel voor voedsel betaal je enkele dollars meer – wat dan nog steeds een heel pak goedkoper is dan in ons eigenste Apenlandje. En o, wat is Costa Rica op haar beurt weer op haar eigen manier heerlijk mooi. Ook hier weten de glooiende heuvels, de verscheidenheid aan groen, gebergtes en ontelbare stroken Pacifische en Caraibische kust van geen ophouden. Ik val in herhaling, ik weet het, maar ik had me vooraf maar moeilijk kunnen inbeelden hoe overweldigend deze hoeveelheid aan onophoudelijke natuurtaferelen konden zijn. Daarvoor wil ik gerust een dollar meer neertellen, en terecht.

Toegegeven,  ook wij hadden ons vooreerst laten vangen:  om budget te besparen zouden we niet te lang in Costa Rica blijven. Het lot besliste daar echter anders over: je mag het land niet uit wanneer je je paspoort verliest en het zou een tiental dagen duren voor Valeries paspoort San José zou bereiken. Gevangen in een land zo  rijkelijk voorzien van zoveel fraaie plekken, dat bleek nu toch ook weer niet zo erg. Ideaal om de zogenaamde ´veel te dure’ mythe te doorbreken en proberen op zoek te gaan naar lokale pracht.  

Familie Fallas + Sanchez

Moeilijk bleek deze zoektocht niet te zijn toen twee Costa Ricaanse families ons  elke op hun beurt in hun armen sloten. Met veel dank aan Tine (!) die 7 jaar geleden met AFS voor een jaar naar Costa Rica trok en nu nog steeds een bewonderenswaardig goed contact met haar Costa Ricaanse familie onderhoudt. ´Vriendinnen van Tine zijn ook onze vriendinnen’ zo klonk het. Deze bende prettig gestoorde ´Tica´s’ (lokale woord voor Costa Ricanen) gidsten ons doorheen hun mooie woonwijken in de uithoeken van San José, reden ons doorheen de berglandschappen, brachten ons tot boven de wolken op de toppen van vulkanen (waar de temperatuur tot onder nul daalde) en schotelden ons de lekkerste maaltijden voor. Heerlijk was om niet elke keer weer routes te hoeven uitstippelen, over busprijzen te onderhandlen of op zoek te gaan naar een nieuwe plek om te overnachten of eten. 

Dani, Elsa, Mami

Actieve Vulkaan Poas

0 graden en Birkenstocks bovenop Vulkaan Irazu, geen topplan...

Las hijas Belgas

En wat was het leuk om eventjes in een huiselijke sfeer te vertoeven en ‘s ochtends gezellig aan de ontbijttafel te zitten.  Ik stond versteld van hun enorme gastvrijheid waarmee we werden verwend en de liefde die ze ons, toch ietwat nobele onbekenden,  schonken. En op zulke momenten, wanneer ik mijn dank niet kan verwoorden zoals ik het zou willen in de vorm van gezellige gesprekjes en ik heel wat vragen maar niet spontaan gesteld krijg, krijg ik het dan moeilijk: mijn brabbel PSaans blijft erg oppervlakkig, de taalbarriere wordt bijzonder uitvergroot en smak tgewoon  kei hard in je gezicht. Gelukkig lukt het dan om me niet enkel met woorden uit te drukken en zorgen ook daden ervoor dat je grotendeels begrepen wordt in wat je wenst uit te drukken.

Sarah nr 2

Amper anderhalve week nadat Sara  na haar blitsbezoek weer huiswaarts keerde, verwelkomden Valerie en ik alweer een nieuwe Sarah (net op tijd de koude in Belgie ontvlucht zo bleek later…) inclusief een kilo of twee aan chocolade, een stapel leesvoer, koekjes en zomaar even 3 echte Duveltjes! Wat een aangename verrassing was haar komst, slechts drie dagen voordien had ze haar ticket geboekt. Het leven is aan de durvers! En wie speciaal uit België overvliegt, verdient allereerst een beetje zon en golvend zeewater. Ons verplaatsen per bus of boot maken deze hele trip al een belangrijk deel uit van ons ‘reizen’. En dan gaat het niet over even een uurtje de bus op: ritten van minder dan 5 uur vinden we ‘kort’, een dag uitrtrekken om weer een nieuwe bestemming te bereiken is normaal.  Zo ook tijdens onze tocht naar Peninsula de Nicoya, een stukje exotisch Costa Rica omgeven door de Pacifische Oceaan per bus waarin meer mensen dan zit- en staanplaatsen worden gepropt en een bedenkelijke overvolle ferry. Maar ach, we werden weer verwend van een pracht van een zonsondergang en ook wel mannelijk schoon.

Surfers do have more fun…

De zuidelijke kust van Peninsula de Nicoya (Malpais-Playa Carmen-Santa Theresa)  is vooral erg gegeerd door ‘grave’ surfboys en- chicks omwille van de simple reden dat de golven er bijzonder ‘amazing’ zijn. Om de beste golven te kunnen ‘catchen’ staan de echten dan ook al voor dag en dauw op hun ’board’ hun grave ‘tricks’ te showen. Wanneer de golven later op de dag iets minder ‘woooow’ zijn en de ‘real’ surfers wat aan hun spiermassa gaan werken, is het onze beurt, d 'Wannabe’s'.  Na intens oefenen, waren we dan ook een paar schaafwonden rijker op onze kniëen en armen en ‘s anderendaags bijzonder stijf,  maar konden we wel tegen iedereen zeggen dat we absoluut al rechtstaand een paar golven ‘gecatched’ hadden... Vakjargon, de meest geschikte -doch bedenkelijke- outfit, ‘attitude’ en ‘booze’, het hoort er allemaal bij...  Naast al dat surfgeweld blijft het nog steeds een mooie omgeveing, een fijn reisgezelchap, een uitdaging om met 15 man tegelijk in één keuken te koken, zijn de golven bijzonder en gevaarlijk groot en vraagt het aan enige vorm van kracht, lenigheid, durf en een stevige bikini om deze te doorworstelen. 

100 dagen weg van huis
Onze laatste stop in Costa Rica werd Monteverde, zoals de naam zegt: een prachtig stukje aan groen gekleurde berglandschappen en nationale parken. Overdag heerlijk warm, ‘s avonds een deugddoend briesje. En toen was ik plots 100 dagen van huis weg, ideaal voor een ietwat ‘speciale’ activiteit zo leek me: bungeejumpen! Niet dat dat persé op mijn ’to do’ lijstje stond, maar leuk dat dat was! Niet van een brug of gebouw springen, maar van een soortement van kabelbaan-kotje, gespannen tussen twee bergflanken. ! En zo leer je dat je voor 147m vrije val amper 3seconden nodig hebt….

En zo bracht alweer een helse busrit en een zonsopgang om u tegen te zeggen, ons dichter bij een volgende landsgrens: Nicaragua.

 Charlotte x