Massatoerisme in Coca-CoLand: Viva México !

Mayatoerisme of massatoerisme?

Meteen wanneer ik vanuit Guatemala de grens met Mexico overstak, waande ik me in een geheel andere wereld. 'Welcome in the Western World' was het eerste gevoel dat me overviel: geen gammele bussen of taxi’s meer volgepropt met personen en ladingen aan etenswaren, kippen en alle mogelijke andere spullen, wegen zijn mooi geasfalteerd en schudden je niet meer geheel door elkaar, het straatbeeld verliest plots heel wat van haar charme dat we wellicht met het ‘traditionele’ zouden associëren, prijzen schieten de hoogte in, 'toeristenshopkes' zijn talrijker en prijziger dan ooit tevoren en de schappen in supermarkten zijn gevuld zijn met eender welk etenswaar dat je je maar kan wensen.

Maar wat me het meeste opviel, was de aanzienlijke stijging van het aantal buitenlandse toeristen (waar ook ik er natuurlijk eentje van ben). In San Cristobal de las Casas viel het allemaal nog mee: een behoorlijk charmante, koloniale stad op een hoogte van zo’n 2800m waarbij het in de kleurrijke straten overdag heerlijk warm was, maar waar de nachten ijzig koud waren.

Eens in Palenque, 1 van de grootste en belangrijkste Mayasites van Mexico, drong het pas tot me door dat het contrast met dat wat ik gewend was in de voorgaande 5 maanden bijzonder groot was: de grote aircobussen stonden in rijen aan te schuiven, hordes en hordes toeristen stroomden toe in grote groepen bijeengepakt, fototoestel in de ene hand, videocamera in de andere. Polsbandjes verrieden in welke hotels ze verbleven, stickers op hun T-shirt tot welke gids ze behoorden.

De Maya site zelf bleef wel nog steeds indrukwekkend (bouw maar eens zo'n mastodont van een tempel!) alleen jammer dat de gecommercialiseerde boel rond het hele complex heel wat van de waarde deed verliezen. Even verderop leek ook een indrukwekkende reeks aan azuurblauwe cascades meer op een attractiepark dan een natuurverschijnsel.

Oh Oh Cancun

Met de nachtbus op naar Cancun waar ik mijn grote zus verwelkomde, maar wat een nog grotere wereld van verschil was het me daar! Het Mexicaanse schiereiland Yucatan wordt aan oostelijke zijde omgeven door de Caraibische zee waarbij de kustlijn zich over een afstand van ruim 200km leent tot een specifieke vorm va toerisme: het “Let’s get entertained” massatoerisme. De stranden zijn er hagelwit, de zee ongezien azuurblauw, de palmbomen bijzonder talrijk, de zon verschroeiend heet…en de hotels en resorts ontelbaar. Het is een typische vakantiebestemming voor zij die even aan de koude of het dagelijkse leven willen ontsnappen op zoek naar leut en vertier. Het overgrote deel onder hen Amerikanen en Canadezen, Cancun is voor hen “vlakbij” en wat pakweg de Spaanse Costa del Sol voor ons is. 

De “Zona Hotelera” van Cancun is zomaar even 22km lang. We wandelden langer dan een half uur langsheen de gigantische hotels vooraleer we een klein weggetje vonden dat ons naar het strand leidde, hotels doorkruisen is geen optie wanneer je niet in het bezit bent van het correcte polsbandje. Veel te luide muziek knalt overal uit boxen, casino’s, de duurste en sjiekste winkels, tientallen clubs, shoppingmalls en honderden souvenirwinkeltjes wachten op jouw visakaart. Een avondje uit met “open bar” (= drinken zoveel je wil/kan), kost gemiddeld 50 dollar, “but it’s great fun!!”. Het label “Oh oh Cancun” –uiteraard genaamd naar de bijzonder interessante serie Oh Oh Cherso- vonden we dan ook zeer toepasselijk. Wie even uit zijn resort wilde ontsnappen, maakt een dagtripje naar een waterpretpark, golfterrein of 1 van de vele Mayasites die het schiereiland reik is. Reden voor ons om deze in de voormiddag te bezoeken om de grootste stroom aan kijklustigen voor te zijn.

Los Hermanos Belga's

Gelukkig was het niet al te moeilijk om aan deze drukte te ontsnappen: hoe verder van de kustlijn, hoe rustiger het werd. En wat een bijzonder mooie plekken vonden we hier op onze weg. “Dees is echt niet normaal” zou Sara zeggen. Sara! Die gekke griet die me zomaar even voor een tweede keer op deze trip kwam bezoeken, deze keer vergezeld van haar sympathieke broer, “onze Michiel”. De gezellige steden Valladolid en Merida waren cultureel zoveel rijker dan de commerciële badplaatsen. Hier genoten we opnieuw van de typische, kleurrijke stadsgedeelten, de koloniale erfenissen, de gezellige pleintjes en kleine marktjes.

Het groenblauwe water van de Golf van Mexico, ten noorden van het schiereiland, en haar impressionante flamingo’s wisten ons te verbazen...   

 



Roos water, groen water. Zoutwinningsmijn in Rio Lagartos

...evenals de weidsheid, rust en het kleurrijke schouwspel op Isla Holbox. Plekken waar je stil van wordt, verwonderd door al dat moois wat we in ons Belgenland niet terugvinden.

Kijk en geniet…

 

Coca-CoLand

Eli maakte er op den duur een spelletje van: probeer 360 graden rondom je te kijken zonder enige reclame of verwijzing naar Coca-Cola te vinden. Onmogelijk. Werkelijk ongelofelijk! Mexico blijkt dan ook wereldwijd de tweede grootste afnemer te zijn van Coca-Cola, vaak kon je in lokale eetgelegenheden zelfs geen water verkrijgen maar werd je verwezen naar de dichtstbijzijnde winkel. En waar word je het eerste aan blootgesteld wanneer je deze winkeltjes binnen stapt? Chips, koekjes en frisdrank. De typische Mexicaanse basismaaltijd bestaat uit tortilla’s (maispannenkoeken) belegd of gevuld met een berg vlees en een hoop kaas en zijn verkrijgbaar in alle soorten, maten en variaties. Groenten staan zelden op het menu. Dit ongezonde eetpatroon is helaas dan ook letterlijk zichtbaar aan de overtollige kilo’s die behoorlijk veel Mexicanen met zich meezeulen. Je zou “neeeee!” willen schreeuwen wanneer je een klein dikkertje alweer een gigantische, met vet doorweekte hotdog in zijn mondje ziet duwen. De broodcultuur beperkt zich tot zeer niet vullend wit brood, en ook de kilo’rijst kleuren altijd wit. Volkoren beschuiten of brood zijn meestal enkel te verkrijgen in de apotheek. Het lekkere Mexicaanse eten waarvoor wij in België staan te springen, vind je enkel terug in restaurants waar de gemiddelde reiziger geen budget voor heeft. Ook verbazend dat een land dat omgeven wordt door zo’n massa aan zee, zelden vis op het menu heeft staan of enkel tegen behoorlijk hoge prijzen. Wel overheerlijk zijn de mango’s en ananassen, zo heb ik ze thuis nog nooit gegeten en hun zoete smaakt werkt behoorlijk verslavend. En ook de kilo’s aan zelfgemaakte guacamole (het geheim is limoen en rode ui!) die we naar binnen speelden, zijn niet meer bij te houden.  

Let’s cruise and dive!

’s Werelds tweede grootste koraalrif (na The Great Barrier Reef in Australië), bevindt zich in de Caraibische zee en reikt van Cancun, over Belize tot het noorden van Honduras. Het koraalrif gelegen voor het eiland Cozumel wordt genoemd als 1 van de grootste en meest indrukwekkende bestaande uit relatief onaangetast levend koraal. Een droombestemming voor duikers! Of toch wat de onderwaterwereld betreft… Cozumel is een zeer populaire bestemming voor cruiseschepen, ofwel drijvende attractieparken. Groot zijn die gevallen! Neen wat zeg ik, gigantisch! Diamanten, sombrero’s, liters aan tequila en alle andere mogelijke hebbedingetjes liggen op hen te wachten in de talrijke etalages die het eiland rijk is, wachtend op de blik van een van de 3500 dagjestoeristen van zulk een cruiseschip.

Dan maar gauw zakken onder het zeeniveau. Zo’n massa aan koraal had ik nog nooit gezien evenmin als de mogelijkheid om er onder, boven en door te duiken. Et water kleurde diepblauw, de zichtbaarheid was oneindig. Werkelijk impressionant.

En toen moesten we nog naar Belize, nooit durven denken wat ons daar nog te wachten stond…

Charlotte x